آیات آموزه تثلیث در کتاب مقدس وجود دارد؟

بنده نه من می گویم آیات دال بر تثلیث وجود ندارد و نه می گویم وجود دارد شما من را راهنمایی کنید

آیاتی که دوستان مسیحی برای تثلیث از آن استفاده می نمایند:

پیدایش(1:1)  در ابتدا خدا آسمانها و زمین را آفرید.

پیدایش(24:1)  و خدا گفت: “آدم را بصورت ما و موافق شبیه ما بسازیم تا بر ماهیان                                                                       دریا و پرندگان آسمان و بهایم و بر تمامی زمین و همة حشراتی كه بر زمین میخزند حكومت نماید.

پیدایش(22:3)  و یَهُوَه خدا گفت: “همانا انسان مثل یكی از ما شده است كه عارف نیك و بد گردیده. اینك مبادا دست خود را دراز كند و از درخت حیات نیز گرفته بخورَد و تا به ابد زنده ماند.

پیدایش (7:11) اكنون نازل شویم و زبان ایشان را در آنجا مشوش سازیم تا سخن یكدیگر را نفهمند.

اشعیاء ( 8:6 ) آنگاه آواز یَهُوَه را شنیدم كه میگفت: “كه را بفرستم و كیست كه برای ما برود؟” گفتم: “لبیك مرا بفرست.

شیوه استدلال دوستان مسیحی:

در این آیات اسم جمع « الوهیم » بکار رفته و اسم جمع « ما » بدون شک بر بیش از یک نفر دلالت دارد چرا که در زبان عبری سه حالت وجود دارد مفرد، تثنیه، جمع ؛ تثنیه فقط برای اشاره به  دوتا است.که در زبان عبری حالت تثنیه برای اشاره به چیزهایی بکار می رود   که به حالت جفت می باشند. مانند چشم ها گوش ها و ... و حالت جمع به بیش از دو نفر دلالت دارد.

بنده عبارت را ساده تر می کنم:

در کتاب مقدس در برخی از موارد خداوند به صورت جمع خوانده شده است و یا با ضمیر جمع  یا با لفظ جمع الوهیم آورده شده مسیحیان عزیز از این آیات نتیجه می گیرند که خدا حتما بیش از یکی است که با لفظ جمع از او نام برده شده است.

اما جواب:

چندین جواب برای این استدلال وجود دارد.

 وجه این که به صورت جمع آمده این است دستور نویسان و زبان دانان آنرا جمع احترام می نامند چنانکه ما در استعمالات عرفی هم از این دستور زبان استفاده می کنیم مثلا:

(( دوست عزیز مسیحی شما که این را می گویید من به شما جواب می دهم...

و یا هیچ وقت ما به پدرمان نمی گوییم که تو این کار را بکن بلکه می گوییم: شما این کار را انجام بدهید و ...))

همنانطوریکه مشخص است در این دو  جمله شما اشاره به یک نفر دارد اما به به دلیل احترام به صورت جمع آورده شده است.

جواب دیگری که می توان به آن داد این است: جمع آوردن آن به این علت است که مشحص کننده کمال نیروی الهی یعنی مجموع قدرتهای ارائه شده توسط خدا است.

و در خود کتاب مقدس نمونه کاربرد همین واژه الوهیم در مفرد زیاد است چنانکه اگر کاربرد مفرد واژه الوهیم دلیلی بر تثلیث است، واژه الوهیم در موارد زیر با مفهویم مفرد در اشاره به بت آمده است:  

عشتورت: ( 1 پادشاهان 33،5:11 )؛ 5 پس سلیمان در عقب عشتور‌َت خدای صیدونیان و در عقب مِلكوم رِجسِ عمونیان رفت.

33 چونكه ایشان مرا ترك كردند و عشتُور‌ًََت خدای صیدونیان و كموش خدای موآب و ملكوم خدای بنی‌عمون را سجده كردند و در طریقهای من سلوك ننمودند و آنچه در نظر من راست است بجا نیاوردند و فرایض و احكام مرا مثل پدرش داود نگاه نداشتند.

بعل: ( 1 پادشاهان 24:18 )؛ و شما اسم خدای خود را بخوانید و من نام یَهُوَه را خواهم خواند و آن خدایی كه به آتش جواب دهد او خدا باشد.” و تمامی قوم در جواب گفتند: “نیكو گفتی.”

بعل زبوب: (2 پادشاهان 2:1 )؛  و اَخزیا از پنجرة بالاخانة خود كه در سامره بود افتاده‌ بیمار شد. پس رسولان را روانه نموده به ایشان گفت: “نزد بعل زَبوب خدای عقر‌ُون رفته‌ بپرسید كه آیا از این مرض شفا خواهم یافت؟

کموش ( داوران 24:11 ؛ )  آیا آنچه خدای تو كموش به تصرف تو بیاورد مالك آن نخواهی شد؟ و همچنین هر كه را یَهُوَه‌خدای ما از حضور ما اخراج نماید آنها را مالك خواهیم بود.

 و (1 پادشاهان 33:11 )؛ چونكه ایشان مرا ترك كردند و عشتُور‌ًََت خدای صیدونیان و كموش خدای موآب و ملكوم خدای بنی‌عمون را سجده كردند و در طریقهای من سلوك ننمودند و آنچه در نظر من راست است بجا نیاوردند و فرایض و احكام مرا مثل پدرش داود نگاه نداشتند.

دادجون: ( 1 سموئیل 7:5 )؛  و چون مردان اَشد‌ُود دیدند كه چنین است گفتند: “تابوت خدای اسرائیل با ما نخواهد ماند زیرا كه دست او بر ما و برخدای ما داجون سنگین است.

ملکوم: ( 1 پادشاهان 33:11 )  چونكه ایشان مرا ترك كردند و عشتُور‌ًََت خدای صیدونیان و كموش خدای موآب و ملكوم خدای بنی‌عمون را سجده كردند و در طریقهای من سلوك ننمودند و آنچه در نظر من راست است بجا نیاوردند و فرایض و احكام مرا مثل پدرش داود نگاه نداشتند.

پس با توجه به این موارد واژه الوهیم در کاربرد مفردش جمع تاکیدی یا احترام دارد.

در ضمن نشریه آمریکایی " زبانها و ادبیات سامی " در مورد الوهیم می گوید: (( این واژه تقریبا با مسند فعلی ترکیب می شود، و مسند وصفی مفرد به خود می گیرد. )) برای نمایش این مطلب، عنوان الوهیم 35 بار در سفر پیدایش آمده است و هر بار فعل توصیف کننده آنچه خدا گفته و یا انجام داده مفرد است. بنابراین آنچه آن نشریه نتیجه گیری می کند: ( الوهیم باید در واقع جمع تاکیدی باشد که بر بزرگی و عظمت دلالت می کند. )

دوستان عزیز این پاراگرف جملات بنده نیست بلکه به نقل از مقاله آیا باید به تثلیث معتقد باشیم، ارگان رسمی شاهدان یهوه می باشد.

اما نمونه های دیگر جمع تاکیدی یا احترام را می توان با توجه به نحوه کاربرد واژه عبری ادونیم به معنای آقایان در

پیدایش 24: 51،10،9 ( خطاب به ابراهیم )،

پیدایش 39: 8،7،3،2 ( خطاب به فوطیفار)

پیدایش 42: 33،30 و 8:44 ( خطاب به یوسف )

پیدایش 1:40 ( فرعون )

و موارد متععد دیگری مشاهده نمود که در این موارد برای یک نفر از ضمیر جمع استفاده شده

 و نیز کاربرد ادونیم به عنوان جمع حقیق ( آقایان ) را می توان برای مثال در

پیدایش 2:19 ،

و اشعیاء 13:26

ملاحظه نمود که در این موارد همین واژه برای جمع استفاده شده و این مطالب به وضوح نشان می دهد استعمال واژه الوهیم برای خدای واحد حقیقی استعمال شایع بوده است.

نتیجه گیری که من کردم این است که از این آیاتی که برای تثلیث استناد می شود نمی توان آموزه تثلیث را اثبات کرد.

ادامه دارد